Það er ekki ofsögum sagt hvað hún Fífa okkar hefur frábæra lund og einstaka aðlögunarhæfni. Fyrir þremur árum síðan kynntist dóttir okkar heimilislausum ketti sem hafði haldið sig í hverfinu um nokkurt skeið. Eftir nokkra eftirgrennslan kom í ljós að enginn vissi um uppruna hans né virtist sem fyrri eigendur hefðu leitað hans eða auglýst eftir honum. Þar sem það stóð alls ekki til að fá kött á heimilið var farin sú leið til að byrja með að gefa honum mat úti. Í verstu veðrum fékk hann að vera í þvottahúsinu. Fífa hataði ketti og var Ketill þar enginn undantekning. Vegna augnofnæmis sonarins á heimilinu sem læknar stóðu ráðþrota gagnvart kom ekki til greina að taka köttinn inn. Honum var þess vegna gefið að borða daglega og á nóttunni læddist hann í skúrinn í húsinu á móti. Þegar að ofnæmið hvarf jafn skyndilega og það kom upp var ákveðið að bjóða Katli inn á heimilið. Fífa var ekki allskostar hrifin og ekki var Ketill hrifnari af henni. Hann sýndi henni klærnar og hvæsti ef hún hætti sér of nálægt honum. Með tímanum hafa þau vanist hvort öðru. Það var í raun kötturinn sem byrjaði að nudda sér upp við Fífu og eftir að hafa horft löngunaraugum á bælið hennar, lagði hann í það að leggjast hjá henni. Fífa flúði úr bælinu í fyrstu og bað heimilsifólkið um hjálp við að losna við þennan óboðna gest. Nú hafa þau hins vegar náð sáttum og liggja saman í sátt og samlyndi. Fífa hefur ekki hætt að elta ketti og er enn meinilla við þá en Ketil lætur hún alveg í friði.